Św. Wojciech, Biskup i Męczennik – Patron Polski

Wiele postaci ma szczególne znaczenie dla Polski i jednoczącej się Europy. Ważną rolę podczas kształtowania się państwa polskiego odegrał święty Wojciech, biskup i męczennik. Nasza Ojczyzna uznała go za jednego ze swoich głównych patronów.

Święty Wojciech urodził się w 956 roku w Libicach w Czechach w książęcym rodzie Sławnikowiców, który był spokrewniony przez Dąbrówkę z rządzącą w Polsce dynastią Piastów. Był szóstym synem Sławnika i jego żony Strzeżysławy. Zamysłem ojca było przekazanie go do stanu rycerskiego, jednak wydarzenia potoczyły się inaczej. Wojciech w dzieciństwie ciężko zachorował. Rodzice, mając nadzieję, że Bóg uratuje ich syna, położyli go w kościele na ołtarzu. Syn wkrótce wyzdrowiał, a Sławnik, widząc w tym znak od Boga, przekazał go na wychowanie Kościołowi.

Początkowo wychowywali go księża przebywający na libnickim dworze, a gdy miał szesnaście lat, rozpoczął naukę w słynnej szkole w Magdeburgu, gdzie pozostawał pod opieką arcybiskupa Adalberta. Jego imię przyjął Wojciech podczas bierzmowania.

W 981 roku osiadł w Pradze, gdzie prawdopodobnie otrzymał święcenia kapłańskie. Był wesołym i bardzo lubianym księdzem. Tak było do 982 roku, kiedy to po wysłuchaniu zatrważającej spowiedzi biskupa praskiego Dytmara, zmienił się w pokutnego mnicha. Po śmierci biskupa Wojciech, mimo młodego wieku 27 lat, został wybrany na jego następcę. Jako biskup praski żył bardzo skromnie, wręcz ascetycznie. Był wymagający wobec wiernych i księży. Potępiał huczne zabawy w czasie postu, wymagał od księży celibatu, zmniejszał im dochody, pomagał ubogim, wykupywał chrześcijańskich niewolników z rąk handlarzy. Wskutek tego popadł w konflikt z wiernymi i po pięciu latach duszpasterzowania opuścił Pragę i wyjechał do Rzymu, gdzie zrzekł się biskupstwa. Po krótkim pobycie na Monte Cassino wstąpił do klasztoru benedyktyńskiego na rzymskim Awentynie. Po trzech latach powrócił do Pragi, gdzie założył klasztor benedyktyński.

Tymczasem w Czechach do władzy doszli Przemyślidzi, przeciwnicy Sławnikowiców. Dnia 29 IX 995 roku spalili Libice, a braci Wojciecha wymordowali. Ocalał tylko Sobiesław, który schronił się na dworze Bolesława Chrobrego. Wojciecha, jako dostojnika kościelnego, nie godziło się potraktować tak samo jak jego braci, więc czekano na sposobność, by zmusić go do opuszczenia Czech. Pewnego dnia biskup Wojciech, broniąc prawa azylu, które przysługiwało kobiecie, gdyż schroniła się za ołtarzem w kościele, poważnie naraził się rządzącym. Po raz drugi musiał opuścić Pragę.

I tym razem udał się do Rzymu do klasztoru na Awentynie. W świetle prawa kanonicznego był dezerterem. Nie mogąc powrócić do kraju, został biskupem misyjnym. Odbył pielgrzymki do różnych miejsc we Francji i Niemczech, zaprzyjaźnił się z Ottonem III.

Następnie przez Węgry i Kraków dotarł do Gniezna. W 997 roku Wisłą dopłynął do Gdańska, gdzie ochrzcił wiele osób. Stąd udał się w swą ostatnią podróż misyjną. Pojechał do Prus, by nawracać pogan. Zabrał ze sobą tylko przyrodniego brata Radzima i duchownego Bogusza, który ponoć znał język pruski. Nie zabrali ze sobą żadnej broni. Gdy po dotarciu na ziemie pogan Prusowie dowiedzieli się, z jaką misją przybyli, nakazali im opuszczenie kraju. Pięć dni później 23 IV 997 roku we wsi Święty Gaj podróżni zostali zaatakowani. Wojciecha zaprowadzono na wzgórze i zabito siedmioma uderzeniami włóczni. Oprawcy odcięli mu głowę i wbili ją na pal. Brata i księdza wypuścili i odesłali do Polski. Bogusz prawdopodobnie osiadł w Ciechanowie, gdzie założył pierwszy kościół.

Bolesław Chrobry wykupił ciało Wojciecha od Prusów, prawdopodobnie płacąc za niego tyle złota, ile ważyło i złożył w katedrze gnieźnieńskiej, która od tego momentu stała się miejscem kultu. Staraniem Ottona III w 999 roku papież Sylwester II ogłosił Wojciecha świętym. Sam cesarz w 1000 roku nawiedził jego grób. Do grobu świętego Wojciecha po dziś dzień przybywają pielgrzymi z całej Europy. Historia życia i męczeństwa św. Wojciecha ukazana jest na płaskorzeźbach słynnych Drzwi Gnieźnieńskich, które stanowią jeden z najważniejszych zabytków sztuki romańskiej w Polsce. Zachęcamy do obejrzenia poniższej animacji, która ukaże nam tę historię.

Tydzień Biblijny

Od 13 lat w Kościele w Polsce Dzieło Biblijne im. św. Jana Pawła II promuje inicjatywę przeżywania III Niedzieli Wielkanocnej i następującego po niej tygodnia jako Niedzieli Biblijnej i Tygodnia Biblijnego. To także Dzień Narodowego Czytania Pisma Świętego.

Zaczynając od niedzieli 18 kwietnia 2021 r. weszliśmy w XIII Tydzień Biblijny, którego motywem przewodnim są słowa: „Jam jest chleb życia. Kto do Mnie przychodzi, nie będzie łaknął; a kto we Mnie wierzy, nigdy pragnąć nie będzie” (J 6,35). Nawiązują one do tematu całego roku duszpasterskiego Kościoła w Polsce, w którym rozważa się tajemnicę Eucharystii jako Wieczerzy Pańskiej.

Niedziela Biblijna jest od 2017 r. Dniem Narodowego Czytania Pisma Świętego. Ogólnopolskie uroczystości związane z V Narodowym Czytaniem Pisma Świętego odbyły się w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie (Łagiewnikach) oraz na Jasnej Górze.

Święto Miłosierdzia Bożego

Pragnę, aby pierwsza niedziela po Wielkanocy była Świętem Miłosierdzia.

Te słowa po raz pierwszy wypowiedział Pan Jezus do św. siostry Faustyny w Płocku w 1931 r. „Święto to wyszło z wnętrzności miłosierdzia mojego i jest zatwierdzone w głębokościach zmiłowań moich. Wszelka dusza wierząca i ufająca miłosierdziu mojemu dostąpi go”. W następnych latach Pan Jezus powracał do tego żądania aż 14 razy, określając miejsce tego święta w kalendarzu liturgicznym, przyczynę i cel jego ustanowienia oraz sposób przygotowania i obchodzenia. „W tym dniu kapłani będą mówić ludziom o wielkim i niezgłębionym miłosierdziu moim”.

Wybór pierwszej niedzieli po Wielkanocy, która kończy oktawę Zmartwychwstania Pańskiego, wskazuje na ścisły związek między wielkanocną tajemnicą Odkupienia a Świętem Miłosierdzia. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa są bowiem szczytowym objawieniem miłości miłosiernej Boga. Dzieło odkupienia owocuje i aktualizuje się w sakramentach świętych, o których mówi liturgia Święta Miłosierdzia. Chrzest, sakrament pokuty, Eucharystia są niewyczerpanymi źródłami Miłosierdzia Bożego. Dlatego liturgia tej niedzieli jest punktem kulminacyjnym uwielbienia Boga w tajemnicy Miłosierdzia.

Czytaj dalej

Z okazji Świąt Zmartwychwstania Pańskiego pragniemy życzyć wszystkim naszym Parafianom oraz Gościom, by Jezus napełnił Was mocą Zmartwychwstania, a radość rodzącego się nowego życia dodawała sił i motywacji na cały rok.
Niech Zwycięzca Śmierci, który przez swoje Zmartwychwstanie uczynił nas wolnymi, pomnaża w Was wiarę prowadzącą do nieba, zapali światło nadziei kierujące nas po ścieżkach życia, a swoją miłością błogosławi Waszym rodzinom, by odważnie świadczyły o Jego Zmartwychwstaniu w dzisiejszym świecie.

Zdrowych, radosnych, spokojnych, błogosławionych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego życzą

Duszpasterze Parafii

 

Święte Triduum Paschalne

Najdłuższe i najważniejsze święta w całym roku. Trzy doby świętowania, bo jakże ciężko zrozumieć sens Zmartwychwstania, bez zrozumienia tajemnicy Kapłaństwa, Eucharystii, Męki Pańskiej i przebywania Jezusa w grobie.

Triduum Paschalne (z łac. triduum – Trzy Dni) to najważniejsze wydarzenie w ciągu roku liturgicznego Kościoła. Jego istotą jest celebracja Męki, Śmierci i Zmartwychwstania Chrystusa, która rozpoczyna się wieczorną Mszą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek, a kończy się drugimi nieszporami po południu Niedzieli wielkanocnej.

Czytaj dalej

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego

Duchowa Adopcja to modlitwa w intencji adoptowanego dziecka oraz jego rodziców. Trwa dziewięć miesięcy, czyli mniej więcej tyle, ile ciąża kobiety.Duchowa Adopcja jest ślubem, którego treścią jest modlitewne zobowiązanie podjęte przez konkretną osobę w intencji ocalenia zagrożonego życia dziecka w łonie matki oraz sprawiedliwego i prawego życia po urodzeniu dziecka, którego imię znane jest jedynie Bogu.
Istotą Duchowej Adopcji jest codzienna modlitwa, trwająca przez dziewięć miesięcy i obejmująca specjalną modlitwę w intencji dziecka i jego rodziców oraz jedną z tajemnic Różańca, a także dobrowolnie podjęte praktyki religijne, takie jak: Komunia Święta, post, aktywne wspieranie dzieł charytatywnych (pomoc samotnym matkom, rodzinom wielodzietnym, osobom starszym, chorym itd.). Bardzo cennym zobowiązaniem może być także pozyskiwanie nowych zwolenników Duchowej Adopcji oraz apostolstwo w obronie życia.

Czytaj dalej

Orędzie Ojca Świętego Franciszka na Wielki Post 2021

„Oto idziemy do Jerozolimy…” (Mt 20, 18)
Wielki Post: czas na odnowę wiary, nadziei i miłości

Drodzy bracia i siostry,

Zapowiadając uczniom swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie, aby wypełnić wolę Ojca, Jezus ukazuje im głęboki sens swojej misji i wzywa ich do zjednoczenia się z nią dla zbawienia świata.

Podążając wielkopostną drogą, która prowadzi nas do uroczystości wielkanocnych, pamiętajmy o Tym, który „uniżył samego siebie, czyniąc się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej” (Flp 2, 8). W tym czasie nawrócenia odnówmy naszą wiarę, zaczerpnijmy „żywej wody nadziei” i przyjmijmy z otwartym sercem miłość Boga, która przemienia nas w braci i siostry w Chrystusie. W Noc Paschalną odnowimy przyrzeczenia naszego Chrztu, aby odrodzić się jako nowi mężczyźni i nowe kobiety, dzięki działaniu Ducha Świętego. Jednak sama wielkopostna wędrówka, podobnie jak cała chrześcijańska droga, jest już w całości oświetlona światłem Zmartwychwstania, które ożywia uczucia, postawy i wybory tych, którzy chcą naśladować Chrystusa.

Post, modlitwa i jałmużna, przedstawione przez Jezusa w Jego kazaniu (por. Mt 6, 1-18), są warunkami i znakami naszego nawrócenia. Droga ubóstwa i wyrzeczenia (post), spojrzenie i gesty miłości wobec zranionego człowieka (jałmużna) oraz synowski dialog z Ojcem (modlitwa) pozwalają nam wcielić w życie szczerą wiarę, żywą nadzieję i czynną miłość.

Czytaj dalej

Stolica Apostolska za pośrednictwem Penitencjarii Apostolskiej udziela daru specjalnych odpustów zupełnych pod zwykłymi warunkami z okazji Roku Jubileuszowego na cześć Świętego Józefa (od 8 grudnia 2020 r. do 8 grudnia 2021 r.), zarządzonego przez Papieża Franciszka dla godnego uczczenia 150 rocznicy dnia, w którym Święty Józef został ogłoszony Patronem Kościoła Katolickiego.

Można je zyskać podejmując przynajmniej jeden z następujących sposobów:

  • Przez co najmniej pól godziny rozważać Modlitwę Pańską Ojcze nasz.
  • Spełnienie uczynku miłosierdzia względem ciała lub względem duszy.
  • Modlitwa różańcowa w rodzinach i pomiędzy narzeczonymi.
  • Codzienne powierzanie swojej pracy opiece Świętego Józefa.
  • Modlitwa Litanią do Świętego Józefa w intencji Kościoła prześladowanego od wewnątrz i od zewnątrz oraz w intencji ulżenia wszystkim chrześcijanom, którzy cierpią prześladowania wszelkiego rodzaju.
  • Modlitwa do Świętego Józefa np. Litania, szczególnie w dniach 19 marca i 1 maja, w Święto Świętej Rodziny, 19 dnia każdego miesiąca i w każdą środę miesiąca, będącą dniem poświęconym wspomnieniu tego Świętego w tradycji łacińskiej.

Dar odpustu zupełnego rozszerza się w sposób szczególny na osoby w podeszłym wieku, na chorych, umierających i wszystkich tych, którzy z usprawiedliwionych racji nie mogą wyjść z domu, a którzy odrywając się w duchu od wszelkiego grzechu oraz z intencją wypełnienia, gdy tylko to będzie możliwe, zwykłych warunków, odmówią w domu lub tam, gdzie zatrzymuje ich przeszkoda, modlitwę na cześć Świętego Józefa, pocieszyciela chorych i patrona dobrej śmierci, ofiarując z ufnością Bogu boleści i niedogodności własnego życia.