Liturgiczna służba ołtarza

Króluj nam Chryste, zawsze i wszędzie
to nasze rycerskie hasło.
Ono nas zawsze prowadzić będzie
i świecić jak słońce jasno.

Naprzód przebojem młodzi rycerze
Do walki z grzechem swej duszy
Wodzem nam Jezus w Hostii ukryty
Z nim w bój nasz zastęp wyruszy.

Pójdziemy naprzód, naprzód radośnie
Podnosząc w góre swe czoła.
Przed nami życie rozkwita w wiośnie
Odważnie, bo Jezus woła.
(Hymn ministrancki)

 

Bardzo ważną wspólnotą w każdej parafii są Ministranci, a właściwie Liturgiczna Służba Ołtarza. Jej zadaniem jest przygotowywanie oraz dbanie o piękno i porządek podczas Eucharysti i różnych nabożeństw. Nasza wspólnota składa się z chłopców począwszy od II klasy szkoły podstawowej (po I komunii) poprzez gimnazjum, licemu aż po studentów. Naszym opiekunem jest ks. Tomasz.

Swoją wiedzę, umiejętności oraz rozmiłowanie w Liturgii Kościoła pogłębiamy podczas cotygodniowych spotkań, które odbywają się we wtorki po Mszy św. Podczas tych spotkań poznajemy między innymi poszczególne funkcje wiernych i duchownych podejmowane w zgromadzeniu liturgicznym, uczymy się struktury oraz poszczególnych częśći Mszy świętej, zagłębiamy się w bogate symbole liturgiczne a także poznajemy oraz ćwiczymy postawy i gesty obecne w Liturgii. Staramy się również poznawać szaty liturgiczne oraz w jaki sposób o nie dbać.

 

Jedną z pierwszych rzeczy jaką musi poznać każdy ministrant jest Pozdrowienie ministranckie: „Króluj nam Chryste,  Zawsze i wszędzie” oraz

piękna modlitwa „przed” i „po” służeniu:

 

Modlitwa przed służeniem:

„O to za chwilę, przystąpię do Ołtarza Bożego,

Do Boga, który rozwesela młodość moją,

Do świętej przystępuje służby.

Chcę ją dobrze pełnić.

Proszę Cię, Panie Jezu, o łaskę skupienia,

By myśli moje były przy Tobie,

Oczy moje zwrócone na Ołtarz,

A serce moje oddane tylko Tobie. AMEN.”

Modlitwa po służeniu:

 „Boże, którego dobroć, powołała mnie do Twojej służby,

Spraw, abym uświęcony uczestnictwem w Twych tajemnicach,

Przez dzień dzisiejszy i całe życie, Szedł tylko drogą zbawienia.

Przez Chrystusa, Pana naszego. AMEN.”

 
Jak to jest w dobrze zorganizowanej grupie tak i u nas każdy chłopiec musi przejść pewne stopnie. Kiedy chłopiec wyrazi chęć służenia Panu Bogu i ludziom w kościele zostaje przyjęty na okres próbny i staje się kandydatem na ministranta. W tym czasie przygląda się starszym kolegom, którzy usługują kapłanom podczas Eucharystii. Dopiero po roku, gdy zostaną sprawdzone jego szczere chęci służenia i wykaże się stosownymi umiejętnościami zostaje uroczyście pasowany i przyjęty do grona ministrantów. Na ten znak otrzymuje pelerynkę, nazywaną potocznie kołnieżykiem oraz tunikę, jako uzupełnienie stroju komży. Odtąd może z dumą nosić strój ministranta i posługiwać przy ołarzu. Natomiast kiedy podrośnie i wykaże się dostateczną znajomością Pisma Świętego zostaje dopuszczony posługi Lektora, by czytać Mszalne Lekcje oraz Modlitwę Wiernych.

Każy ministrant powinien kierować się następującym Dekalogiem:

Zasady ministranta

  1. Ministrant kocha Boga i dla Jego chwały wzorowo spełnia swe obowiązki służby ołtarza.
  2. Ministrant służy Chrystusowi Panu w ludziach.
  3. Ministrant rozwija w sobie Boże życie.
  4. Ministrant pracuje nad swoim charakterem i czuwa nad czystością serca i duszy.
  5. Ministrant poznaje Liturgię i żyje nią.
  6. Ministrant modli się za ojczyznę i służy jej rzetelną pracą.
  7. Ministrant jest dobrym synem i bratem.
  8. Ministrant swoją chrześcijańską postawą wnosi wszędzie prawdziwą radość.
  9. Ministrant przez swoją pilność i sumienność staje się przykładem dla innych.
  10. Ministrant podobnie jak kapłan stara się być nie jako drugim Chrystusem.

 

Naszą aktywność i młodzieńczy zapał realizujemy także przy różnych zajęciach sportowych jak chociażby gra w piłkę, wycieczki górskie i rowerowe,  nauka i turnieje ministranckie w parafialnej świetlicy w tenisa stołowego, bilarada lub piłkarzyki – oczywiście według zasad Fair-Play.

Głównym Patronem Ministrantów jest św. Dominik Savio:

Urodzony we Włoszech, w roku 1842, św. Dominik Savio żył zaledwie piętnaście lat, ale zdążył osiągnąć wysoki stopień świętości. Był uczniem św. Jana Bosco, który kochał go jak syna. W siódmym roku życia przystąpił, do I Komunii Świętej. Chcąc pomóc św. Janowi w jego pracy misyjnej, zorganizował towarzystwo pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Pomimo że życie św. Dominika płynęło w ubóstwie, pracy i cierpieniach, przepełniała go radość i pogodna świętość. Jest prawdziwym wzorem dla młodzieży. Pewnego razu napisał do przyjaciela: „Tu, na ziemi świętość polega na tym, aby być stale radosnym i wiernie wypełniać nasze obowiązki”.

Zmarł 9 czerwca 1857 roku.

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress