Ksiądz Proboszcz, serdecznie zaprasza wszystkich parafian na Mszę Świętą Dziękczynną, za 37 lat posługi Proboszcza w parafii Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Humniskach.
Uroczystość odbędzie się w dniu 16.08.2026r. o godzinie 1100 w naszym kościele parafialnym.
Serdecznie zapraszamy duchowieństwo, osoby życia konsekrowanego oraz wszystkich wiernych Archidiecezji Przemyskiej do udziału w uroczystych obchodach 70. rocznicy Jasnogórskich Ślubów Narodu, które odbędą się 26 sierpnia 2026 roku w Komańczy.
To wyjątkowe wydarzenie będzie okazją do wspólnej modlitwy, dziękczynienia oraz refleksji nad duchowym dziedzictwem bł. Kardynała Stefana Wyszyńskiego i znaczeniem Jasnogórskich Ślubów Narodu dla historii Kościoła i naszej Ojczyzny.
Program uroczystości obejmuje:
Niech wspólne świętowanie tej ważnej rocznicy stanie się wyrazem naszej wdzięczności za dziedzictwo wiary pozostawione przez Prymasa Tysiąclecia oraz umocni nas w odpowiedzialności za przyszłość Kościoła i Ojczyzny.
Serdecznie zapraszamy do Komańczy!
Przemyska Archidiecezjalna Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę i Podkarpackie Stowarzyszenie Pielgrzymkowe serdecznie zapraszają do wspólnego pielgrzymowania z Przemyśla do Kalwarii Pacławskiej, gdzie w dniach 12-15 sierpnia 2026 r., odbywać się będzie Wielki Odpust.
Wspólne wyjście będzie 12 sierpnia po Mszy świętej o godz. 7:00 w Bazylice Archikatedralnej. Można również dołączyć indywidualnie na trasie przy Cmentarzu Głównym na ul. Słowackiego.
Zapisy i informacje: ks. Władysław Dubiel – 502 586 965 lub ks. Piotr Porada – 697 769 513.
– Wróćmy do tego świata z miłością. Tak jak Maryja, patrzmy na ten świat po to, aby go przemieniać – powiedział abp Adam Szal na Jasnej Górze podczas Eucharystii na zakończenie 46. Przemyskiej Archidiecezjalnej Pieszej Pielgrzymki. W tym roku do Matki Bożej Częstochowskiej pielgrzymowało 949 pątników, a na kilka dni pielgrzymiego trudu dołączało do nich ok. 521 osób. Najmłodszy pielgrzym liczył zaledwie 4 miesiące, a najstarszy 78 lat. W jedenastej, szczególnej grupie duchowy pielgrzymów było 543 osób. Tradycyjnie pielgrzymom na całej trasie towarzyszył niestrudzony pielgrzym – abp Adam Szal.
Tradycyjnie 15 lipca od godz. 9:30 dziesięć grup pątniczych wkraczało na szczyt Jasnej Góry. Jako pierwsza wkroczyła w tym roku grupa bł. Marii z Leżajska, która podjęła się animacji Eucharystii na zakończenie 46. Przemyskiej Archidiecezjalnej Pieszej Pielgrzymki. Pielgrzymi po uroczystym powitaniu udali się do kaplicy cudownego obrazu Matki Bożej Częstochowskiej, a następnie wzięli udział w Mszy świętej celebrowanej w bazylice.
Do powrotu do domów w roli misjonarzy we własnych środowiskach oraz do patrzenia na świat z miłością na wzór Maryi wezwał abp Adam Szal na wstępie do Mszy świętej wieńczącej 46. Przemyską Archidiecezjalną Pieszą Pielgrzymkę na Jasną Górę.
Na początku liturgii abp Adam Szal wyraził wdzięczność o. Marcinowi, paulinowi, za odwiedziny oraz za „nastawienie naszego patrzenia na ikonę Matki Bożej, która ciągle powinna być przez nas odczytywana”. Podziękował również za wspólne pielgrzymowanie, wygłoszoną homilię oraz spotkania. Szczególnym owocem tej drogi – przy udziale p. Karola, karmelity – było przyjęcie przez bardzo wielu pątników świętego szkaplerza. Jak zauważył hierarcha, pielgrzymi przybyli przed oblicze Matki Bożej, która na Jasnej Górze ma swoją stolicę i jest Matką naszej Ojczyzny, właśnie po to, „aby iść w szacie Maryi”.
Metropolita podzielił się refleksją nad tym, co w tym momencie towarzyszy jemu, obecnym kapłanom oraz wszystkim wiernym. Wskazał na dwa kluczowe uczucia: radość i nadzieję. – Radość, że udało się dojść do Jasnej Góry. A nadzieja na to, że przecież wrócimy do domu już dzisiaj czy jutro z pewnym nastawieniem, by być misjonarzem – mówił abp Szal. Dlatego metropolita przemyski podkreślił, że zadanie to należy zacząć od najbliższego otoczenia. – Być misjonarzem najpierw w swoim domu, w swoim środowisku, w szkole, w zakładzie pracy wśród przyjaciół. Pole działalności misyjnej to nie tylko Afryka, Azja czy Ameryka Południowa, ale to cały świat – wskazał.
Homilię wygłosił bp Stanisław Jamrozek, biskup pomocniczy archidiecezji przemyskiej. – Idziemy po to, żeby właśnie wejść na górę Pana, żeby nas nauczył dróg swoich, byśmy kroczyli Jego ścieżkami – powiedział na początku hierarcha i w swoim słowie zachęcał do ufnego pytania Boga o właściwą drogę życiową oraz niesienia Bożego światła do swoich codziennych środowisk.
Nawiązując do trudu pielgrzymowania, kaznodzieja zauważył, że jasny cel pomaga pokonywać wszelkie słabości. – Jak człowiek ma przed sobą obraz tego, do czego zdąża, to jest mu o wiele łatwiej wtedy pójść i kroczyć drogą niekiedy trudną, zmagając się ze sobą, ze swoimi słabościami. Ale wtedy też doświadcza niezwykłej mocy, którą daje Pan Bóg – wskazał biskup.
Przywołując hebrajski midrasz o Abrahamie i Izaaku zmierzających na górę, bp Jamrozek zwrócił uwagę na różnicę między tymi, którzy widzą tylko to, co przyziemne, a tymi, którzy dostrzegają wymiar nadprzyrodzony. Podczas gdy słudzy widzieli jedynie górę, Izaak dostrzegł także obłok będący znakiem Bożej obecności. – Oni we dwóch widzieli więcej. W tym obłoku widzieli Boga, który objawił swoją chwałę i chcieli dotrzeć, spotkać się z nim. Tamci się zatrzymali, bo widzieli tylko to, co przyziemne, nie dostrzegali tego, co nadprzyrodzone – wyjaśnił hierarcha, dodając, że pielgrzymom również towarzyszyło pragnienie spotkania z Bogiem i Jego Matką.
Biskup podkreślił, że czas pielgrzymki jest szczególnym momentem pytania Boga o życiowe powołanie i rozwiązania trudnych spraw. – Młodzi się pytali pewnie jaką drogą mają pójść, czy to małżeńską, rodzinną. Może inni pytali się czy kapłańską albo zakonną. I dobrze, że pytamy, bo wtedy Pan daje też odpowiedź – zaznaczył kaznodzieja. Jako dowód na to, jak Bóg dodaje sił, przytoczył świadectwo wielodzietnej matki, która podczas wcześniejszej pielgrzymki pytała o siły na urodzenie kolejnego dziecka i wróciła z głębokim przekonaniem: „dasz radę”.
– Dopiero wtedy mamy pewność, kiedy towarzyszy nam pokój serca i radość, myśląc o tym, co Pan Bóg dla nas przygotowuje – podkreślił hierarcha, zachęcając, by nie iść już drogą własną, ale wiernie towarzyszyć Jezusowi i pełnić Jego wolę.
W homilii wybrzmiało również wezwanie do modlitwy o pokój i ustanie wszelkich konfliktów. Nawiązując do proroctwa Izajasza o przekuciu mieczy na lemiesze, bp Jamrozek zauważył, że „często zmagamy się, walczymy i tracimy niepotrzebnie energię”. – Pan Bóg zapewnia, że On właśnie jest Bogiem pokoju. Stąd trzeba się modlić, żeby też ustały wojny na świecie, ale też i nieporozumienia między nami – powiedział hierarcha.
Kończąc, kaznodzieja życzył pątnikom, aby po powrocie do domów stawali się świadkami Bożej obecności. – Życzę wam, że jak wrócicie do domu, żeby powiedzieli o was, że to są ludzie pełni Bożego światła – powiedział biskup, zachęcając do dzielenia się owocami pielgrzymki i realizowania wezwania Maryi: „Uczynicie wszystko, co wam powie Syn”.
Tradycyjnie na szlak z archidiecezji przemyskiej ku Jasnej Górze było dziesięć grup pielgrzymkowych z Przemyśla, Radymna, Leska, Brzozowa, Jarosławia, Leżajska, Krosna, Łańcuta oraz Przeworska. Od kilku lat Radio FARA organizuje specjalna, jedenastą grupę skupiającą pielgrzymów duchowych. Partnerem Przemyskiej Pieszej Pielgrzymki było Województwo Podkarpackie.
Tekst: Łukasz Sztolf
W dniach 4-15 lipca 2026 r., odbywa się 46. Przemyska Archidiecezjalna Piesza Pielgrzymka na Jasną Górę. Na szlaku jest dziesięć grup pielgrzymkowych z Przemyśla, Radymna, Jarosławia, Przeworska, Łańcuta, Leżajska, Krosna, Leska i Brzozowa. Pątnicy każdego dnia pokonują kilkadziesiąt kilometrów, niosąc do Matki Bożej swoje intencje, ale także intencje swoich bliskich.
Radio FARA jak co roku tworzy specjalną, jedenastą grupę dla Pielgrzymów Duchowych. Duchowe pielgrzymowanie jest sposobem, by mimo różnych trudności i przeszkód uczestniczyć w pielgrzymce – przez modlitwę, codzienną łączność z pielgrzymami i ofiarowanie swoich intencji. Grupie patronuje bł. ks. Jan Balicki. Dlatego została uruchomiona specjalna strona internetowa, gdzie duchowi pielgrzymi mogą zgłaszać swój udział – KLIKNIJ TUTAJ.
Wszyscy mogą zostawiać swoje własne intencje, które pielgrzymi będą omadlać i nieść na Jasną Górę. Wystarczy wypełnić specjalny formularz TUTAJ.
Wszystkie relacje – dźwięki, zdjęcia i wideo – można śledzić na bieżąco wchodząc na oficjalną stronę Przemyskiej Archidiecezjalnej Pieszej Pielgrzymki na Jasną Górę – pielgrzymka.przemyska.pl.
Partnerem Przemyskiej Pieszej Pielgrzymki jest Województwo Podkarpackie.
Drodzy Bracia i Siostry!
Ustami proroka Izajasza Pan obiecuje, że nigdy nie zapomni o nikim z nas. Zapewnia nas, że nasze twarze nosi wyryte na obu dłoniach (por. Iz 49, 16) i że Jego miłość jest większa niż miłość matki do własnego dziecka (por. Iz 49, 15). Prorok pozwala nam dostrzec bliski, przejmujący dialog, w którym Bóg zwraca się do każdego człowieka i do całego ludu, mówiąc mu: „ty”. Także dzisiaj możemy odczytywać te słowa jako skierowane do każdego z nas, a każdy może usłyszeć owo: „Ja nie zapomnę o tobie” – wypowiedziane właśnie do niego.
Są to słowa, które napełniają pociechą i ufnością. Stanowią odpowiedź na pełne lęku poczucie, które porusza serce: „Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał” (Iz 49,14). Ileż razy w Piśmie Świętym, zwłaszcza w Psalmach, modlitwa rodzi się z zagubienia człowieka, który ma wrażenie, że jego życie nikogo nie obchodzi i zostaje pominięte! Bolesne poczucie bycia zapomnianym łączy niestety wiele osób, a wśród nich niemało osób starszych.
Natomiast miłość Boga, która nie zapomina o nikim staje się aktem sprawiedliwości i odpowiedzią na anonimowość, w której ludzkie życie zbyt często ginie bez śladu. Zwłaszcza nad życiem wielu osób starszych zdaje się rozciągać zasłona, która zaciera rysy twarzy i okrywa zapomnieniem Tak dzieje się w domach, w których króluje samotność, a także w placówkach opiekuńczych, gdzie niepowtarzalność każdej osoby może zostać sprowadzona do numeru jej łóżka lub do jej choroby.
Obchody Światowego Dnia Dziadków i Osób Starszych są sposobnością do ponownego odkrycia, że Kościół jest powołany, by być matką wszystkich, oraz że w każdym wieku można odkryć siebie jako synów i córki Boga. Niech zatem ten Dzień stanie się zachętą dla wszystkich – zwłaszcza dla młodych – by powrócić do pięknego zwyczaju odwiedzania swoich dziadków, osób starszych w rodzinie, a także tych, których nikt nie odwiedza. Zanieście im – wraz z tym orędziem i waszą obecnością – bliskość i serdeczność Papieża. Sprawcie, aby słowa proroka: „Ja nie zapomnę o tobie”, przybrały kształt czułego i serdecznego spotkania. „W epoce, która dąży do przyspieszenia i fragmentaryzacji, ludzkie ciało wciąż domaga się troski i uznania ze strony rąk zdolnych do czułości, uważnych umysłów i dobrych słów. Kultura cyfrowa mnoży połączenia i otwiera nowe możliwości spotkania; serce
człowieka zachowuje jednak niezbywalną potrzebę bliskości” (Enc. Magnifica humanitas, 239).
Kościół zna cierpienie swoich najstarszych synów i córki; dobrze wie, że zbyt często patrzy się na nich z uprzedzeniem i uważa się ich za ciężar; jest świadomy, że gospodarka nastawiona na zysk osłabia więzi rodzimie; wie, że wiele osób starszych zostaje pozostawionych przez dzieci albo zmuszone do migracji albo – w niektórych przypadkach – do walki na wojnie. Z każdego z tych powodów Kościół z radością głosi obietnicę Pana: „Ja nie zapomnę o tobie!”
Słodko jest w każdym wieku – a szczególnie wtedy, gdy nie jest się już młodym – odkrywać, jak powiedział bł. Jan Paweł I, że jesteśmy adresatami „niegasnącej miłości ze strony Boga. Wiemy, że On zawsze ma oczy otwarte nad nami, także wtedy, gdy zdaje się panować noc. Jest ojcem; więcej jeszcze – jest matką” (Anioł Pański, 10 września 1978). Choć taka myśl nie przychodzi nam spontanicznie, prawdą jest, że nawet w starości nie przestajemy być synami i córkami, dlatego każdego dnia pozostaje aktualne zaproszenie, by powracać w ramiona Boga, którego miłość jest zarazem ojcowska i macierzyńska.
Odkrycie czułości Boga u wielu osób dokonuje się w ciągu życia, niekiedy właśnie na jego ostatnim etapie. Coraz częściej bowiem – inaczej niż w przeszłości – można dożyć starości, nie mając za sobą rzeczywistego doświadczenia wiary. W takim przypadku podeszły wiek, ze względu na pytania, które w tym okresie życia powracają z większą natarczywością, może stać się czasem stosownym, by rozpocząć albo podjąć na nowo życie duchowe. Na tej nowej drodze można rozpoznać, że Bóg – jak mówi św. Augustyn – jest „matką, bo grzeje, kanni mlekiem, bo obejmuje” (Enarr. in Ps., 26, II, 18) [1], Ta świadomość pomaga nie wstydzić się kruchości, która się ujawnia, a także zrozumieć, że wszyscy, zawsze, potrzebujemy siebie nawzajem oraz żebrzemy o uwagę i troskę. Do Boga, który staje się bliski i którego uczymy się rozpoznawać w Jego czułości, możemy teraz zwracać się w modlitwie z synowską ufnością. Nigdy nie jest za późno, by zacząć zwracać się do Niego. Może to być wielki dar dla wszystkich.
Drodzy seniorzy i drogie seniorki, Papież Franciszek mówił o was jako o „nowym ludzie” (Katecheza, 23 lutego 2022) [2], ponieważ liczba osób w podeszłym wieku w dziejach ludzkości nigdy jeszcze nie była tak wielka. Tym ważniejsze jest więc, abyśmy razem z wami – „nowym ludem” – zastanowili się, jaka może być nasza misja wtedy, gdy kruchość, towarzysząca człowiekowi od narodzin, zdaje się brać górę. Pragnę wam powiedzieć: nie lękajcie się kruchości! Właśnie ta słabość kryje w sobie nową możliwość, która rzuca światło także na inne etapy życia. Kiedy bowiem kruchość zostaje przyjęta i uznana, „otwiera serce na wzajemne wsparcie i na przyzywanie Tego, który może obdarzyć tym, czego nie jest w stanie zapewnić żadna ludzka władza: głębokim pojednaniem serc, a wraz z nim prawdziwym pokojem” (Spotkanie ze wspólnotą algierską, Algier, Bazylika Matki Bożej Królowej Afiyki, 13 kwietnia 2026).
W ten sposób możemy przeżywać po chrześcijańsku czas starości: będący „kruchymi”, a jednocześnie „powołanymi”. Mężczyzna i kobieta mogą bowiem narodzić się na nowo także w starości (por. J3, 4-6) i wołać z prorokiem: „W nawróceniu i spokoju jest wasze ocalenie, w ciszy i ufności leży wasza siła” (Iz 30, 15). Jest to siła, która może stać się wezwaniem, aby dla zapewnienia ludzkiego współistnienia nie uciekać się do dróg pychy i potęgi, lecz wybierać drogi pojednania i prawdziwego pokoju. W tym czasie, tak boleśnie naznaczonym przemocą wojenną i społeczną, wielu pyta, jaki będzie świat, w którym dorastać będą ich wnuki. Najdrożsi, zachęcam was, abyście zjednoczyli się ze mną w wytrwałej modlitwie o rychłe nadejście pokoju na całym świecie.
Siostry i bracia w podeszłym wieku, dziękuję wam, że każdego dnia wspieracie mnie waszymi modlitwami, zwłaszcza gdy odmawiacie Różaniec święty. Odwzajemniam się z serca modlitwą i pozostawiam wam to życzenie: niech Pan, który nigdy o nas nie zapomina, zawsze odnawia nas w wierze, nadziei i miłości!
Z Watykanu, dnia 15 czerwca 2026 r.
LEON PP. XIV
